Ώρα για δικαίωση

Η πορεία της Νάπολι τα τελευταία τρία χρόνια είναι άκρως ανοδική κι αν μη τι άλλο αξιοζήλευτη. Η έκτη θέση κι η έξοδος στο Europa League πρόπερσι ακολούθησε την τρίτη θέση και την έξοδο στο Champions League πέρυσι, για να φτάσουμε φέτος στο απαύγασμα αυτής της πορείας, με τη Νάπολι να βρίσκεται στους "16" της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της, έχοντας παράλληλα όλα τα φόντα για να προχωρήσει περαιτέρω.

Οι παραπάνω επιτυχίες μόνο τυχαίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Πιστώνονται αφενός στον πρόεδρο της ομάδας, τον Αουρέλιο ντε Λαουρέντις, αφετέρου στους άμεσους πρωταγωνιστές του παραμυθιού, τους ποδοσφαιριστές και φυσικά τον "αρχιτέκτονα" Βάλτερ Μαντζάρι. Ο Μαντζάρι θεωρείται για τους περισσότερους φιλάθλους ένας ικανότατος προπονητής, για τους οπαδούς της Νάπολι ο μόνος που μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του Ζοσέ Μουρίνιο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίχως τον 51χρονο τεχνικό, η πορεία της Νάπολι επ' ουδενί δε θα ήταν η ίδια.

Ο Μαντζάρι, πάλαι ποτέ κεντρικός αμυντικός σε μικρές ομάδες της Ιταλίας, ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από την Ακιρεάλε, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Αφού ανέβασε τη Λιβόρνο στη Serie A to 2004, μεταπήδησε στη Ρετζίνα, την οποία κατόρθωσε να κρατήσει στην πρώτη κατηγορία για τρεις συνεχόμενες χρονιές. Τότε είχε έρθει πλέον το πλήρωμα του χρόνου για να κάνει ο Ιταλός ένα βήμα παραπάνω στην καριέρα του. Πράγματι, τον Ιούνιο του 2007 ανέλαβε τα ηνία της Σαμπντόρια, στην οποία παρέμεινε για δύο αγωνιστικές περιόδους. Την πρώτη τερμάτισε στην έκτη θέση, που οδηγούσε στο τότε Κύπελλο UEFA, τη δεύτερη έφτασε στον τελικό του Copa Italia, αποκλείοντας στα ημιτελικά την Ίντερ, χάνοντας, όμως, τον τρόπαιο από τη Λάτσιο στη διαδικασία των πέναλτι.

Όταν τον Οκτώβριο του 2009 πάτησε το πόδι του στη Νάπολι για ν' αντικαταστήσει τον Ντοναντόνι, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να διδάξει το προσφιλές του 3-5-2, πλάνο που τον δικαίωσε πανηγυρικά. Αυτό το σύστημα κρατούσε την ισορροπία σε όλες τις γραμμές και ταυτόχρονα ευνοούσε το χτύπημα στην αντεπίθεση. Ο Πάολο Καναβάρο, αρχηγός της ομάδας, πλαισιωμένος από τον Καμπανιάρο και τον Αρόνικα δημιουργούν μια δυνατή τριάδα στο κέντρο της άμυνας, ενώ όταν η ομάδα αμύνεται ο Ντοσένα, αμυντικογενής περισσότερο ακραίος, ενσωματώνεται στην άμυνα κι οι αμυντικοί γίνονται τέσσερις. Ο Μάτζιο έχει γίνει επί Μαντζάρι από δεξιός μπακ ένας δεξιός ακραίος που καλύπτει όλη την πτέρυγα, δίνοντας πλάτος και πολλές βοήθειες στην επίθεση των Ναπολιτάνων, εκμεταλλευόμενος τις πολύ ανεπτυγμένες επιθετικές αρετές του. Ο Γκαργκάνο με τον Ινλέρ συνθέτουν ένα πολύ αξιόπιστο κεντρικό δίδυμο, που συνδυάζει τη δημιουργία και την αναχαίτιση. Ο Καβάνι με τον Λαβέζι δίνουν τα γκολ μπροστά, ενώ ο Χάμσικ είναι το δυναμό που κινεί όλη την ομάδα, χάρις στα μέτρα που διανύει με την μπάλα στα πόδια και τα φοβερά προσόντα που έχει σε ανάσχεση, δημιουργία, αλλά και σκοράρισμα.

Σήμερα είναι η μεγάλη ευκαιρία για τον Μαντζάρι να κερδίσει μεγαλύτερη αναγνώριση και να πετύχει ένα στόχο που όταν ανέλαβε τη Νάπολι, έμοιαζε άπιαστος τόσο για τον ίδιο, όσο για την ίδια την ομάδα. Να κερδίσει την Τσέλσι και να κάνει το θέσει γερές βάσεις για την πρόκριση στη φάση των "8". Κι όλες οι συγκυρίες λειτουργούν υπέρ του. Η Τσέλσι οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή θα φάνταζε ως η μεγάλη δύναμη που θα βάλει εύκολα φρένο στα μεγαλεπήβολα σχέδια των Ιταλών. Τώρα, όμως, διέρχεται ένα καθεστώς εσωτερικής κρίσης. Ο Άντρε Βίλας Μπόας αμφισβητείται όσο ποτέ άλλοτε, η ομάδα πάει από το ένα στραβοπάτημα στο άλλο κι ο παραγκωνισμός παικτών σαν τον Λάμπαρντ και τον Ντρογκμπά έχει επιφέρει την απώλεια του καλού κλίματος στ' αποδυτήρια. Οι "μπλε" είναι πιο ευάλωτοι από ποτέ. Στο χέρι της Νάπολι είναι, λοιπόν, να αδράξει την ευκαιρία και να γράψει ιστορία. Το αν θα τα καταφέρει, θα το ξέρουμε σε λίγες ώρες.