Άλλο η Ισπανία, άλλο η Ελλάδα...

Δευτέρα πρωί και ρίχνω την καθιερωμένη ματιά στα αθλητικά πρωτοσέλιδα. Προσπερνάω με μια ανάγνωση τα περισσότερα, όσπου το μάτι μου πέφτει πάνω στην εφημερίδα "Γαύρος". "Ερνέστο, ο Ολυμπιακός δεν είναι Εσπανιόλ" γράφει. Εν συνεχεία, βλέπω κάτω αριστερά την είδηση πως 25 οπαδοί του Ολυμπιακού μετέβησαν στο αεροδρόμιο για ν' αποδοκιμάσουν τους παίκτες, που δεν ιδρώνουν-ματώνουν την ερυθρόλευκη φανέλα, συμπληρώνω για λογαριασμό των γαύρων, αλλά και τον προπονητή, που κοιμάται στον πάγκο και μόνη του έννοια είναι να φέρει Ισπανούς "μιζαδόρους", για να καρπωθεί τα οικονομικά οφέλη, συμπληρώνω ξανά για λογαριασμό τους.

Αν κάποιος φίλαθλος μια προηγμένης ποδοσφαιρικά χώρας έβλεπε τα σημερινά πρωτοσέλιδα των φιλικά προσκείμενων στον Ολυμπιακό εφημερίδων, θα νόμιζε πως η ομάδα έρχεται από ένα διασυρμό, όπως μια βαριά ήττα σ' ένα ντέρμπι ή έναν αποκλεισμό σε μια δοργάνωση από κάποιον υποδεέστερο αντίπαλο. Αντιθέτως στην Ελλάδα, που ο Ολυμπιακός ως παντοκράτορας υποχρεούται να κερδίζει κάθε αντίπαλο με οποιοδήποτε τρόπο, που ο ανταγωνισμός θεωρείται νοσηρός κι ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό πρέπει ν' απέχουν τουλάχιστον τριάντα βαθμούς από τον τρίτο, στην Ελλάδα που όλοι κι όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, είναι λογικό μια ήττα εκτός έδρας από μία εκ των πέντε καλύτερων ομάδων της κατηγορίας, να δημιουργεί κρίση στο σύλλογο, ακόμα κι αν η ομάδα ήταν σαφώς καλύτερη καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Τα στραβοπατήματα εν ολίγοις είναι αδικαιολόγητα εδώ πέρα κι όποτε συμβαίνουν, ο εκάστοτε προπονητής πρέπει ν' απομακρύνεται κακήν κακώς, μαζί φυσικά με τους παίκτες που δε σέβονται την όντως βαριά φανέλα που φορούν.

Ας δούμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ο Ολυμπιακός θα έπαιζε στα Πηγάδια έχοντας στην ενδεκάδα του μετά από πολύ καιρό τους δυο πιο δημιουργικούς του παίκτες, τον Πάμπλο Ορμπάιθ και τον Άριελ Ιμπαγάσα. Αυτό σηματοδοτούσε αυτόματα καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας με περισσότερη κατοχή κι ένα ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας αν μη τι άλλο. Μπορεί η απόδοση του πρώτου εν τέλει να κινήθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα, όμως η ομάδα ήταν σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με τις αναμετρήσεις με Ατρόμητο, Παναιτωλικό και Λεβαδειακό. Λογικό, άλλωστε, μιας κι η τριάδα των χαφ δεν ήταν μια τριάδα που σου επέτρεπε να κάνεις παιχνίδι αποκλειστικά απ' τα πλάγια ή να δημιουργήσεις φάσεις μόνο από στημένη μπάλα ή από κλέψιμο ψηλά, όπως συνέβαινε όταν την τριπλέτα συμπλήρωναν οι Μανιάτης-Μοδεστό-Φουστέρ, παίκτες με τρεξίματα, αλλά χωρίς δημιουργία. Πλέον είχες παίκτες που μπορούσαν με τις μεταβιβάσεις τους να ανοίξουν χώρους απέναντι σε μια ομάδα που θ' αμύνεται μαζικά.

Η παραπάνω διάταξη είχε σαν αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Είχε κλείσει την Ξάνθη στα καρέ της, δεν είχε νεκρά διαστήματα, όπως σε πολλά άλλα παιχνίδια, και δημιούργησε σωρεία επικίνδυνων καταστάσεων στα καρέ του Βιβιανί. O Μέγερι δε χρειάστηκε στιγμή να επέμβει, μιας κι οι ερυθρόλευκοι βρίσκονταν συνεχώς στην επίθεση. Το γκολ, όμως, δεν ήρθε τελικά, μιας και τα τελειώματα των φάσεων ήταν άσχημα και πρόδωσαν τον Ερνέστο Βαλβέρδε και την ομάδα του. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πως αν αγωνιζόταν ένας εκ των Τζεμπούρ και Μιραλλάς στη θέση του Αμπντούν ή του Ντιόγκο, που μπήκε ως αλλαγή,  το σκορ θα ήταν διαφορετικό, αφού τα τελειώματα θα ήταν άλλα. Λαμβάνοντας υπόψη τη δυσκολία του αγώνα, λοιπόν, αλλά και την εικόνα που είδαμε στα Πηγάδια, η οποία απείχε παρασάγγας από την αντίστοιχη άλλων αναμετρήσεων των Πειραιωτών, η απόδοση του Ολυμπιακού ήταν αρκετά καλή.

Αν μπούμε στη διαδικασία να ψάξουμε τα λάθη του προπονητή, τότε θα έπρεπε να κατηγορούσαμε τον Βαλβέρδε για ένα λάθος μόνο. Τη χρησιμοποίηση του Μαρκάνο. Ο Βάσκος όφειλε να γνωρίζει πως παίζει απέναντι σε μια ομάδα που θα επεδίωκε να πιάσει τον Ολυμπιακό εξαπίνης και να χτυπήσει στην αντεπίθεση, στηριζόμενη στην πρώτη μπαλιά του Βασιλακάκη και στην ταχύτητα των Πόι, Μαρσελίνιο, Βλαχοδήμου. Ειδικά στην περίπτωση του τρίτου, που είναι ο πιο γρήγορος παίκτης της Ξάνθης, όφειλε ο προπονητής να βάλει στην πλευρά του έναν παίκτη γρήγορο κι όχι τον βαρύ Μαρκάνο. Ακόμα κι αν δεν είχε στη διάθεσή του τον Χολέμπας, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάλλιστα τον Τοροσίδη με ανάποδο πόδι, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν. Στο αριστερό άκρο της επίθεσης, εξάλλου, αγωνιζόταν ο Φετφατζίδης, που συνηθίζει να κλίνει προς τον άξονα αγωνιζόμενος στην ουσία ως δεύτερο δεκάρι και χρειάζεται πίσω του ένα full-back που θα δίνει το πλάτος στην πλευρά. Ως έκει, όμως.

Και μιας κι αναφερθήκαμε παραπάνω στα δύο ταλαντούχα παιδιά της Ξάνθης, τον Βασιλακάκη και τον Βλαχοδήμο, θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση και να σημειώσω πως προσωπικά πιστεύω ακράδαντα ότι κι οι δύο θ' αγωνιστούν σε μεγάλη ομάδα. Ο Βασιλακάκης είναι ψηλός πλην ευκίνητος αμυντικός χαφ, με αρκετά τρεξίματα και πολύ καλή μπαλιά, χαρακτηριστικά πολύ χρήσιμα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Για την περίπτωση του Βλαχοδήμου τα λόγια περισσεύουν. Αν το παιδί έχει το μυαλό μες στο κεφάλι του, θα μιλάμε χρόνια γι' αυτόν. Ο 20χρονος έχει τη σπάνια ικανότητα να ντριπλάρει πάνω στο σπριντ, ενώ ταυτόχρονα πασάρει σαν δεκάρι. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την πολύ καλή κίνηση του χωρίς μπάλα, κατανοούμε γιατί πρόκειται για έναν παίκτη που πρέπει να τον προσέξουν οι μεγάλες ομάδες .

Επιστρέφοντας στα του Ολυμπιακού, θεωρώ πως ακόμα και τώρα ο Ολυμπιακός δύσκολα θα χάσει το πρωτάθλημα. Αν οι παίκτες κλειδιά της ομάδας δεν ταλαιπωρηθούν από περαιτέρω τραυματισμούς, η εικόνα θ' αλλάξει άρδην. Επίσης, το παιχνίδι του Παναθηναϊκού έχει γίνει προβλέψιμο πια, κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο. Τα συνεχή 1-0 θα φέρουν αργά ή γρήγορα το στραβοπάτημα. Εκτίμησή μου είναι πως όταν φτάσει το ντέρμπι του ΟΑΚΑ η διαφορά θα είναι ένας ή δύο βαθμοί, πράγμα που σημαίνει ότι εκεί θα κριθεί κατά πολύ το πρωτάθλημα. Τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα για τους ερυθρόλευκους. Στο χέρι τους είναι να μη χάσουν άλλους βαθμούς και να φέρουν τούμπα το σκηνικό.

Υ.Γ. : Επικίνδυνοι για την ομάδα δεν είναι ούτε ο Βαλβέρδε ούτε ο Αμπντούν κι ο Μαρκάνο. Είναι όλοι αυτοί που έχουν γνώμη δίχως γνώση και παράλληλα κρίνουν και λοιδωρούν πρόσωπα και καταστάσεις. Αυτοί μόνο κακό κάνουν στην ομάδα. Μακάρι η διοίκηση κι ο πρόεδρος να πάει κόντρα στη μόδα που είχε θεσπίσει ο προκάτοχος του και να μη τους δίνει βάση, παραμένοντας πιστός στο αγωνιστικό πλάνο του.