Ο εξευτελισμός του Σερ

H Premier League μας έχει δείξει από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές ποιες ομάδες θα είναι οι κύριες διεκδικήτριες του τίτλου. Αυτές δεν είναι άλλες από τις δύο ομάδες του Μάντσεστερ, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Μάντσεστερ Σίτυ. Ήταν λογικό, λοιπόν, η πρώτη μεταξύ τους αναμέτρηση στο Ολντ Τράφορντ να ήταν το πολυαναμενόμενο παιχνίδι του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος, ειδικά έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η βαθμολογία μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής, όταν η Σίτυ βρισκόταν μόλις δύο βαθμούς μπροστά από τη Γιουνάιτεντ. Ωστόσο, το σκηνικό έμελλε να αλλάξει άρδην, μιας κι Σίτυ με πρωτεργάτες τους Σίλβα, Μπαλοτέλι, Αγκουέρο, Ντζέκο και Μίλνερ κατάφερε να σκορπίσει στους... έξι ανέμους τη Γιουνάιτεντ και να σημειώσει τη μεγαλύτερη νίκη της στα χρονικά απέναντι στη μισητή αντίπαλό της.

Βέβαια, το γεγονός ότι η Σίτυ διαθέτει πλειάδα εξαιρετικών ποδοσφαιριστών δεν κάνει τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και τους ποδοσφαιριστές του άμοιρους ευθυνών. Εξ' αρχής το σύστημα της ομάδας ήταν λανθασμένο. Ο "Φέργκι" παρέταξε ένα 4-4-2 στην ευθεία με του Φλέτσερ, Άντερσον στον άξονα, Νάνι κι Άσλεϊ Γιάνγκ στα άκρα και Ρούνεϊ, Γουέλμπεκ στην κορυφή της επίθεσης. Στην παραπάνω σύνθεση την ικανότητα να τρέξουν και να κλέψουν μπάλα έχουν μόνο ο Ντάρεν Φλέτσερ κι ο Άντερσον. Ο Γιανγκ κι ο Νάνι παίζουν τη θέση πολύ επιθετικά και νοιάζονται περισσότερο για να ανέβουν ψηλά και να γίνουν εξτρέμ, μετατρέποντας έτσι τη διάταξη σε ένα 4-2-4, παρά να μαρκάρουν στο χώρο της μεσαίας γραμμής και να ντουμπλάρουν στα άκρα τους Εβρά και Σμόλινγκ αντίστοιχα. Η Σίτυ, απ' την άλλη, επιτίθεται πάντα με έξι παίκτες, αφού πέρα από την τετράδα των επιθετικών (Μίλνερ, Αγκουέρο, Σίλβα, Μπαλοτέλι στην προκειμένη) ενσωματώνονται στην επίθεση τόσο ένας εκ των Κλισύ και Ρίτσαρντς, όσο κι ο Γιάγια Τουρέ, που πατάει πολύ περιοχή και γίνεται δεύτερος επιθετικός. Συνεπώς, ήταν κάτι παραπάνω από εύκολο για τη Σίτυ να κυριαρχήσει στο χώρο του κέντρου, να έχει μεγάλη κατοχή μπάλας και να επιβάλλει το ρυθμό της. Ειδικά μετά το πρώτο εικοσάλεπτο, όταν κι η δύναμη της έδρας έπαιξε το ρόλο της, το γήπεδο έδειχνε να κατηφορίζει επικίνδυνα προς την εστία του Δε Χέα.

Κατά την ταπεινότητά μου, θα ήταν πιο ορθολογικό η Γιουνάιτεντ να κατέβει με ένα πλάνο που σκοπό θα είχε να περιορίσει τη Σίτυ και να μην την αφήσει να κάνει το παιχνίδι της. Εξάλλου, οι διαφορές στις μονάδες της μίας και της άλλης ομάδας είναι μεγάλες. Άρα, έπρεπε η Γιουνάιτεντ να περιμένει τους πολίτες και να χτυπήσει στην κόντρα επίθεση. Το ιδανικότερο θα ήταν το 4-2-3-1, με τον Ρούνεϊ στην κορυφή της επίθεσης, τον Νάνι στο ένα άκρο της μεσαίας γραμμής και τον πολύ καλό ανασταλτικά Βαλένσια στο άλλο, τους Φλέτσερ και Παρκ Γι-Σουνκ στον άξονα με τον Άντερσον να αγωνίζεται μπροστά τους. Έτσι, ναι μεν ο Φέργκιουσον θα θυσίαζε έναν επιθετικό, αλλά θα εξασφάλιζε την καλύτερη αμυντική λειτουργία. Οι Φλέτσερ και Παρκ θα έκαναν τα αδιάκοπα τρεξίματα στο χώρο του κέντρου, με τον Άντερσον να οπισθοχωρεί και να γίνεται τρίτος κεντρικός μέσος, δίνοντας ακόμα περισσότερες βοήθειες. Αριστερά ο Βαλένσια με τον Εβρά θα συνέθεταν ένα πολύ καλό δίδυμο που θα περιόριζε τον παίκτη που θα αγωνιζόταν από την αριστερή πλευρά, ενώ η Γιουνάιτεντ θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει στην κόντρα με το γρήγορο Νάνι από δεξια και φυσικά τον Γουέιν Ρούνεϊ. Παρόμοια λάθη είχε κάνει και στον τελευταίο τελικό του Champions League ο Φέργκιουσον, όταν δε δέχτηκε να θυσιάσει τον Τσιτσαρίτο για χάρη ενός ακόμη χαφ, που θα βοηθούσε περισσότερο τη Γιουνάιτεντ στην προσπάθεια της για περιορισμό των Τσάβι-Μέσσι-Ινιέστα.

Εν συνεχεία, μπορεί η ομάδα να κατέβηκε με λάθος πλάνο στο γήπεδο, αλλά η αλήθεια είναι πως τόσο η εξέλιξη του αγώνα, όσο κι οι κινήσεις του Σκοτσέζου κατά τη διάρκεια του ματς έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Αρχικά, ο Έβανς έκανε μια απερίσκεπτη ενέργεια στα φάση της αποβολής του, όταν και τράβηξε από τη φανέλα τον Μπαλοτέλι. Μια βεβιασμένη, κατά τη γνώμη μου, κίνηση που στοίχισε πολύ στην ομάδα. Δε θα μπω στο τριπάκι να αναλύσω τι θα είχε συμβεί αν ο Έβανς δεν είχε γκρεμίσει τον Μπαλοτέλι. Άλλωστε, κάτι τέτοιο είναι ανούσιο. Αυτό που ξέρω είναι πως οι κινήσεις του Φέργκιουσον μετά την αποβολή οδήγησαν την ομάδα στην ολική καταστροφή και το διασυρμό. Γιατί μπορεί να αναπλήρωσε το κενό του Έβανς περνώντας στο παιχνίδι τον Τζόουνς, όμως παράλληλα αποδυνάμωσε ακόμα περισσότερο το κέντρο του βγάζοντας από το παιχνίδι τον Άντερσον για χάρη ενός τρίτου επιθετικού, του Τσιτσαρίτο. Έτσι, η διάταξη έγινε ένα ιδιόμορφο 4-1-2-3, που επέτρεπε στους πολίτες να απειλούν κάθε ώρα και στιγμή. Θα μου πείτε, όφειλε να χτυπήσει το παιχνίδι γι' αυτό έπαιξε τόσο επιθετικά. Όμως, ως μεγάλος προπονητής έπρεπε να έχει κατά νου κάθε ενδεχόμενο και να εξορθολόγιζε το παιχνίδι του μετά την αποβολή κι όχι να επιδιώξει να παίξει ένα ποδόσφαιρο "αλάνας" με σκοπό να πετύχει το πολυπόθητο γκολ που θα τον έβαζε ξανά στο παιχνίδι.

Αναμφισβήτητα η Σίτυ έχει μαζί με την Μπαρτσελόνα και τη Ρεάλ το καλύτερο ρόστερ στην Ευρώπη. Το γεγονός αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι Πολίτες να ισοπεδώνουν όποιον αντίπαλο τους δώσει χώρο και τους αφήσει να κάνουν το παιχνίδι τους. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω πως ομάδα χωρίς προπονητή κάποιου βεληνεκούς δεν θα μπορέσει να πετύχει μεγάλους στόχους. Έχω την αντίληψη πως αν κάποια ομάδα παίξει κλειστά και καταφέρει να βραχυκυκλώσει τη Σίτυ, θα της πάρει εν τέλει κι αποτέλεσμα. Ειδικά όσο θα προχωράει το πρωτάθλημα και τα παιχνίδια θα γίνονται δυσκολότερα, εκεί θα 'ναι που θα πρέπει να δείξει η Σίτυ το μέταλλο της ως ομάδα. Συνεπώς, η Γιουνάιτεντ δεν έχει χάσει τον τίτλο ακόμα. Κι ούτε θα τον χάσει εν τέλει. Αρκεί ο Σερ Άλεξ να μάθει από τα λάθη του, ώστε να μην τα επαναλάβει στο "Eithad" και παράλληλα να συνεχίσει να παίρνει το μέγιστο των βαθμών από τις μικρότερες ομάδας, για να εκμεταλλευτεί τα στραβοπατήματα της Σίτυ. Γιατί στραβοπατήματα θα κάνει...