Καληνύχτα και καλή τύχη

Λένε πως καθρέφτης του ποδοσφαίρου μιας χώρας είναι οι παράγοντες που το απαρτίζουν. Κι η αλήθεια είναι πως η παραπάνω διαπίστευση στο ελληνικό πρωτάθλημα ταιριάζει γάντι. Οι μεγαλομέτοχοι των ομάδων εκείνοι που δε διστάζουν να χρηματίζουν αντιπάλους διαιτητές, να χορηγούν ελαφρά τη καρδία αναβολικά στους ποδοσφαιριστές του συλλόγου τους, να εξυβρίζουν χυδαία δημοσίως αθλητές της απέναντι ομάδας κι άλλα πολλά ωραία, δε θα μπορούσαν παρά να δραστηριοποιούνται σ' ένα πρωτάθλημα, του οποίου οι διοικούντες δεν έχουν αποφασίσει Σεπτέμβριο μήνα ποιες ομάδες θα αγωνίζονται στην κάθε κατηγορία και παράλληλα διατάσσουν να ξεκινήσει κανονικά. Εξάλλου, αυτό μόνο φτάνει για να καταδείξει το επίπεδο της Super League. Και το θέαμα γίνεται ακόμα πιο λυπηρό, όταν αντικρίζεις παράγοντες-προσωποποιήσεις της διαφάνειας και της εντιμότητας να υφίστανται αδυσώπητο πόλεμο εκ των έσω και να αναγκάζονται εν τέλει να πετάξουν λευκή πετσέτα, επειδή αρνήθηκαν να γίνουν πρωταγωνιστές σ' ένα αρρωστημένο σκηνικό.

Όπως θα καταλάβατε, αναφέρομαι στην αποχώρηση του Γιάννη Βαρδινογιάννη κι όλης της οικογένειάς του γενικότερα από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός ύστερα από 32 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας. Πιο συγκεκριμένα, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, μεγαλομέτοχος των πρασίνων τα τελευταία χρόνια, ανακοίνωσε σε συνέντευξη τύπου που παρέθεσε την Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου, πως εγκαταλείπει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών και πως όποιος δύναται ν' αντεπεξέλθει οικονομικά μπορεί να το αποκτήσει χωρίς κανένα κόστος. Φαίνεται πως κουράστηκε πλέον να είναι μέλος ενός κατεστημένου εξ' ολοκλήρου αντίθετο με την ιδιοσυγκρασία του και συνάμα να έχει μονίμως για φανατικούς πολέμιους τη μικρή μερίδα των οπαδών που βρίσκει φωνή επειδή λοιδορεί πρόσωπα, σπάει, λεηλατεί, καταδιώκει εν ψυχρώ τους ποδοσφαιριστές της ομάδας της, με μια λέξη τους οργανωμένους.

Στην ουσία, βέβαια, ο Τζίγγερ δεν αποχώρησε επειδή έκλεισε ο κύκλος κι ένιωσε πως είχε ολοκληρωθεί. Απλώς η πλειονότητα των ανθρώπων που έχουν οδηγήσει το όλο σύστημα του ποδοσφαίρου σε αυτή τη νοσηρή κατάσταση, του έκανε σαφές μέσω των πράξεών της το γεγονός πως στην επικρατούσα κατάσταση περισσεύει. Έτσι είναι, άλλωστε. Όποιος δε φροντίζει να ελέγξει τα πόστα στη διαιτησία, να δημιουργήσει ομάδες-παραρτήματα, να χτίσει γήπεδο εκμεταλλευόμενος νομοσχέδια του μεσονυκτίου, να χρωστάει σε όποιον μιλάει την ανθρώπινη διάλεκτο, αλλά φροντίζει να διατηρεί μια ομάδα έντιμη και με απόλυτη οικονομική συνέπεια, μιας κι ο Παναθηναϊκός επί Βαρδινογιάννη ήταν μία από τις ελάχιστες ομάδες με πλεονασματικούς ισολογισμούς και χωρίς ούτε ένα ευρώ χρέος στο ελληνικό δημόσιο, θεωρείται αποτυχημένος. Αντιθέτως, ευκαιριακοί μεσσίες που για να φέρουν ένα νταμπλ ύστερα από μερικά χρόνια ανομβρίας συνεργάστηκαν με παράγοντες άλλων ομάδων αμφιβόλου ήθους, όπως αποδείχτηκε περίτρανα πριν δύο μήνες με την υπόθεση των στημένων αγώνων, και προέβησαν σε πολλές άσκοπες υπέρογκες δαπάνες, με αποτέλεσμα να φτάσουν την ομάδα στο χείλος της χρεοκοπίας, θεωρούνται ιδανικοί.

Προσωπικά, ούτε φανατικός υποστηρικτής του Βαρδινογιάννη είμαι, ούτε τον έχω εξιδανικεύσει στη συνείδησή μου. Ασφαλώς κι έκανε λάθη και μάλιστα πολλά. Όπως για παράδειγμα όταν ξήλωσε όλη την ομάδα-κορμό της εθνικής Ελλάδας το στο Euro 2004, ελέω... Ριζούπολης, και την αντικατέστησε με φθηνούς ξένους μέτριας ποιότητας. Απλώς το ήθος του κι οι ενέργειές του δεν αντιστοιχούν στον πόλεμο που δέχτηκε. Τώρα μένει πλέον να δούμε τι θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα για το τριφύλλι. Η ομάδα έχει σοβαρό έλλειμμα στα ταμεία της κι η οικονομική ασφάλεια που απέπνεε η οικογένεια Βαρδινογιάννη δεν υπάρχει πια. Αν δεν τη σηκώσουν στις πλάτες τους είτε αυτοί που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση, είτε τυχόν "από μηχανής" επενδυτές, όλα θα είναι ρευστά και τα χειρότερα σενάρια (π.χ. στάση πληρωμών) θα είναι μες στο παιχνίδι. Ίσως η συνέντευξη τύπου του Ανδρέα Βγενόπουλου τη Δευτέρα να ξεδιαλύνει κατά πολύ το θολό τοπίο και να υποδείξει μέσα σε άκρες τη γραμμή πλεύσης που θ' ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός στο εγγύς μέλλον...