Κερδισμένος οικονομικά, χαμένος αγωνιστικά

Το περυσινό καλοκαίρι, ο καινούριος τότε μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού, Βαγγέλης Μαρινάκης, είχε προβεί σε μία -εντυπωσιακή ομολογουμένως- μετεγγραφική κίνηση. Έπειτα από σκληρά παζάρια με τη Λίβερπουλ, κατόρθωσε να φέρει στο μεγάλο λιμάνι τον Ισπανό σούπερ σταρ, Άλμπερτ Ριέρα, καταβάλλοντας το ποσό των 5 εκατομμυρίων ευρώ στην ομάδα του Μέρσεσαϊντ και προσφέροντας παράλληλα στον Ισπανό τετραετές συμβόλαιο ύψους δυόμιση εκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Σήμερα, ο Ριέρα ετοιμάζει τις βαλίτσες του, προκειμένου να πετάξει προς την Τουρκία και συγκεκριμένα για λογαριασμό της Γαλατάσαραϊ. Οι ιθύνοντες της τουρκικής ομάδας έκαναν μια πολύ δελεαστική πρόταση, αφού προσφέρουν στους Πειραιώτες ένα ποσό της τάξεως των τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ και στην πλευρά του ποδοσφαιριστή τριάμισι εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τα υπέρ και τα κατά αυτής της μετεγγραφής για τον Ολυμπιακό, αναλογιζόμενοι τόσο τα τωρινά δεδομένα, όσο και τα πεπραγμένα του Ριέρα καθ' όλη τη διάρκεια της περασμένης σεζόν.

Αρχικά, ο Ριέρα ερχόμενος στον Ολυμπιακό επωμίστηκε αυτομάτως μια πολύ μεγάλη ευθύνη. Όφειλε να καλύψει το κενό του επί πολλά χρόνια αρχηγού του Ολυμπιακού, Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, στο αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής. Εν μέρει, τα κατάφερε. Σημείωσε έξι γκολ, ήταν ο πρώτος σε ασίστ στη Σούπερ Λιγκ. Πέρα από τα αριθμητικά στοιχεία, ο Ριέρα δημιουργούσε ρήγματα στις αντίπαλες άμυνες με τις κάθετες πάσες του και μαζί με τον Ιμπαγάσα αποτελούσαν την "καρδιά" του Ολυμπιακού, όσον αφορά την οργάνωση. Ο Ριέρα δεν αγωνιζόταν τόσο στον ασβέστη, αλλά προτιμούσε να συγκλίνει προς το κέντρο και να είναι ένα δεκάρι στην ουσία, με πρωταρχικό μέλημα την ανάπτυξη του παιχνιδιού. Βέβαια, είχε απολέσει μεγάλο μέρος από την έκρηξη και την ταχύτητα του, στοιχεία που χαρακτήριζαν το παιχνίδι του στη Λίβερπουλ και κυρίως στην Εσπανιόλ. Συνεπώς, δεν μπορούσε να ντριπλάρει εύκολα αντίπαλο μπακ. Αυτό δημιούργησε και μια σχετική γκρίνια στις τάξεις των φίλων του Ολυμπιακού, αφού δεν έβλεπαν πλέον αυτές τις φαντεζί ενέργειες από το πλάι, στις οποίες τους είχε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ, με τη σειρά μου, θα προσέθετα πως αν μαζί με τα πολλά πράγματα που κάνει ο Ριέρα μες στο γήπεδο, μπορούσε ακόμα να κάνει επελάσεις και διεισδύσεις, δε θα είχε αφήσει τη Λίβερπουλ για τον Ολυμπιακό.

Βάσει των παραπάνω, προκύπτει πως το πλήγμα που δέχεται το οικοδόμημα του Ερνέστο Βαλβέρδε με τη διαφαινόμενη πώληση Ριέρα δεν είναι αμελητέο. Στο υπάρχον ρόστερ της ομάδας, κανένας από τα ακραία χαφ (Φετφατζίδης, Χαβίτο, Αμπντούν, Γκρμπιτς) δεν μπορεί να εκτελέσει όλες αυτές τις λειτουργίες που εκτελούσε ο Ισπανός. Η μόνη λύση εκ των έσω είναι ο Φραν Γέστε, μόνο εφόσον τα στάνταρ της απόδοσής του κυμαίνονται σε επίπεδα ανάλογα με τα αντίστοιχα της θητείας του στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Αναμφισβήτητα, στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός δε θα αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα, ακόμα και χωρίς τον Ριέρα. Στην Ευρώπη, όμως, ο Ριέρα είναι ένας παίχτης που ανεβάζει ποιοτικά επίπεδο την ομάδα, καθώς, πέρα των πολύ ανεπτυγμένων ποδοσφαιρικών αρετών του που συμβάλλουν τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ομάδας, το όνομα "Ριέρα" αρκεί πολύ απλά για να λειτουργήσει ως φόβητρο και να κρατήσει ψηλά τον αντίπαλο δεξιό μπακ, ενώ δε θα πρέπει να λησμονούμε τις παραστάσεις του από πολύ μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Σήμερα, ο Ολυμπιακός κερδίζει οικονομικά, αφού με την πώληση του Ριέρα εξασφαλίζει ένα ποσό περίπου ίσο με τα χρήματα που ξόδεψε για μετεγγραφές το φετινό καλοκαίρι κι απαλλάσσεται από ένα τόσο βαρύ συμβόλαιο, αλλά χάνει ένα μεγάλο όπλο του μέσα στον αγωνιστικό χώρο, γεγονός που δυσκολεύει ακόμα περισσότερα την επίτευξη του στόχου του στην Ευρώπη. Πλέον, ο Ολυμπιακός οφείλει να πορευτεί με τους εξτρέμ που διαθέτει, εκτός κι αν βρεθεί κάποιος ελεύθερος αξιόλογος ποδοσφαιριστής, πράγμα ιδιαιτέρως δύσκολο. Κατά την ταπεινότητά μου, καμία ομάδα που θέλει πραγματικά να ανέβει επίπεδο και να πετύχει κάτι σημαντικό στην Ευρώπη, δεν πουλάει μια εβδομάδα πριν το εναρκτήριο λάκτισμα του Τσάμπιονς Λιγκ έναν από τους τρεις σημαντικότερους ποδοσφαιριστές της. Εξάλλου, βρισκόμαστε στην αρχή μια περιόδου που ο κόσμος του Ολυμπιακού θεωρεί το νταμπλ εκ των ουκ άνευ κι επιζητεί μανιωδώς μια καλή ευρωπαϊκή πορεία. Δυστυχώς, το θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε με την προσθήκη του Μακούν, κλονίστηκε σοβαρά με την πώληση του Ριέρα.