Ο Ζοσέ Μουρίνιο τον πρώτο χρόνο της θητείας του στη Ρεάλ Μαδρίτης πέτυχε αρκετά πράγματα. Κατέκτησε το κύπελλο, έφτασε την ομάδα μετά από πολύ καιρό στους 4 του Τσάμπιονς Λιγκ και στο πρωτάθλημα η ομάδα του βγήκε δεύτερη, έχοντας με διαφορά την καλύτερη επίθεση (102 τέρματα) και τη δεύτερη καλύτερη άμυνα (33 τέρματα). Ωστόσο, είχε την ατυχία και στις τρεις διοργανώσεις να βρίσκει απέναντι του την Μπαρτσελόνα. Φέτος πήρε το ένα τρόπαιο, ενώ τα άλλα δύο κατέληξαν στην Καταλονία. Αυτό μαρτυρεί, λοιπόν, πως ναι μεν έχει βρει το αντίδοτο με το οποίο μπορεί να χτυπήσει μια θεωρητικά αχτύπητη ομάδα, αλλά χρειάζονται κάποιες προσθήκες που θα διορθώσουν τα κακώς κείμενα εκείνα, που άφησαν τη Ρεάλ εκτός τελικού Τσάμπιονς Λιγκ και της στέρησαν το πρωτάθλημα.
Κατ' αρχάς, πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως αν δεν είχε αποβληθεί ο Πέπε στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, η Ρεάλ ίσως να είχε προκριθεί μιας και το σύστημα του Μουρίνιο δούλευε τέλεια κι είχε κρατήσει την Μπαρτσελόνα μακριά από την περιοχή της Ρεάλ. Η άποψη αυτή δείχνει τη μισή αλήθεια. Ο Μουρίνιο μπορεί, χρησιμοποιώντας τρία αμυντικά χαφ, να κατάφερε να θωρακίσει την άμυνα της Ρεάλ, όμως στήριξε το παιχνίδι του στο ξύλο και στα πολλά δυνατά μαρκαρίσματα, με σκοπό να χαλάσει τη συγκέντρωση των Καταλανών. Τι κι αν καλύφθηκαν οι κενοί χώροι κι η Ρεάλ κατάφερε να βραχυκυκλώσει το passing game της Μπαρτσελόνα και κυρίως τα συνεχή 1-2 στην επίθεση, η μπάλα στα πόδια της έμενε ελάχιστα και το παιχνίδι της ήταν τελείως παθητικό. Ίσως ο Μουρίνιο να είχε δώσει εντολή για πολλά εσκεμμένα φάουλ, γιατί γνώριζε πως με τα εργαλεία που διαθέτει δεν μπορεί να χτυπήσει την Μπαρτσελόνα στην κατοχή.
Επίσης, το παιχνίδι του Μουρίνιο στηρίζεται στις καλύψεις των πλάγιων μπακ από τους αντίστοιχους πλάγιους μέσους. Στην Ίντερ βλέπαμε τους Ετό και Πάντεφ να δίνουν βοήθειες σε Μαϊκόν και Κίβου αντίστοιχα. Στη Ρεάλ αυτό έγινε κατά το ήμισυ. Από τη μία, ο καλύτερος ανασταλτικά επιθετικογενής παίκτης, ο Ντι Μαρία, αντεπεξήλθε πλήρως στο ρόλο του, από την άλλη, ο Μεσούτ Εζίλ δεν άφησε ικανοποιημένο τον Μουρίνιο, καθώς δεν μπόρεσε να δώσει σημαντικές βοήθειες στον Σέρχιο Ράμος. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που δεν προτιμήθηκε στο δεύτερο ημιτελικό στο Καμπ Νου. Έτσι, μπορεί τα στόπερ της Μπαρτσελόνα να κρατήθηκαν πίσω, καθώς στην κορυφή της επίθεσης αγωνιζόταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο, οι πλάγιοι μπακ της όμως δεν είχαν πρόβλημα στο να προωθούνται και να δίνουν έξτρα βοήθειες στην επίθεση, ειδικότερα αυτός που αγωνιζόταν από την πλευρά που κάλυπτε ο Εζίλ.
Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη για δύο προσθήκες. Η πρώτη έχει να κάνει με ένα χαφ που θα αγωνίζεται μπροστά από τους δύο αμυντικούς μέσους, θα πρεσάρει αδιαλείπτως και θα έχει κι οργανωτικές ικανότητες. Το πρώτο όνομα που μου έρχεται στο μυαλό, δεν είναι άλλο από τον Γουέσλι Σνέιντερ. Ο Ολλανδός ήταν ένας παίκτης κλειδί στην Ίντερ του Μουρίνιο προ διετίας, αγωνιζόμενος μπροστά από Καμπιάσο και Ζανέτι στο 4-2-3-1. Αναμφισβήτητα, μια πιθανή προσθήκη του θα έδινε στη Ρεάλ και κλεψίματα και περισσότερη κατοχή μπάλας, κάτι που δε διαθέτει όσο το συγκεκριμένο ρόλο τον επιτελεί ο Πέπε, γι' αυτό κι οδηγείται στα πολλά φάουλ. Αν υποθέσουμε ότι ο πολλά υποσχόμενος Νούρι Σαχίν καταφέρει να εκτελέσει σωστά το ρόλο που μέχρι τώρα εκτελεί ο Κεντίρα, τότε ο άξονας θα αποτελείται από τρεις παίκτες καλούς ανασταλτικά και συνάμα ικανούς στο να κρατήσουν μπάλα και να βγάλουν την ομάδα μπροστά, δύο στοιχεία που δεν έχουν παίκτες σαν τον Πέπε και τον Κεντίρα.
Εν συνεχεία, απ' όποια ομάδα κι αν πέρασε ο Μουρίνιο πάντα υπήρχε ένας πολύ δυνατός κυνηγός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ντρογκμπά και Ντιέγκο Μιλίτο σε Τσέλσυ κι Ίντερ αντίστοιχα. Μόνιμη πηγή κινδύνων κι οι δυο τους και παίκτες-φόβητρα για όποιον αμυντικό κληθεί να τους μαρκάρει. Τέτοιοι παίκτες δεν είναι ούτε ο Ιγκουαϊν, ούτε ο Μπενζεμά. Βέβαια, σε ορισμένα παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα ο Μουρίνιο έδωσε στον Ρονάλντο ρόλο σέντερ φορ. Θα ήταν όμως πολύ καλύτερο αν ερχόταν ο Ρονάλντο στο αριστερό άκρο της επίθεσης αντί του Εζίλ, όπου και θα κρατούσε πίσω τον Ντάνιελ Άλβες, έναν παίκτη που δίνει φοβερές λύσεις στην ανάπτυξη της Μπαρτσελόνα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την ύπαρξη ενός κλασικού σέντερ φορ που θα κρατάει πίσω τα αντίπαλα στόπερ, χωρίς να χρειάζεται να παίζει ο Ρονάλντο στην κορυφή και να μην αξιοποιείται έτσι ένα όπλο απέναντι στον περιορισμό του Ντάνιελ Άλβες. Οι Ντιντιέ Ντρογκμπά και Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς είναι επιθετικοί που ξέρουν να κάνουν όσο λίγοι αυτή τη δουλειά και με βάση δημοσιεύματα του αγγλικού και του ιταλικού τύπου αντίστοιχα, Τσέλσυ και Μίλαν δε θα έλεγαν όχι σε μια καλή προσφορά για την απόκτησή τους.
Εν κατακλείδι, ο Πορτογάλος τεχνικός έχει βρει τη φόρμουλα με την οποία θα περιορίσει την κατά πολλούς καλύτερη ομάδα που έχει περάσει ποτέ από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μένει να αποκτήσει και τα υλικά εκείνα, τα οποία θα του επιτρέψουν να εφαρμόσει πλήρως το πλάνο του και να επιτύχει στο μέγιστο βαθμό. Ας ελπίσουμε η Ρεάλ να γίνει ακόμα πιο ανταγωνιστική απέναντι στην Μπαρτσελόνα κι οι δύο μονομάχοι να μας προσφέρουν τη νέα αγωνιστική περίοδο ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις.
Επίσης, το παιχνίδι του Μουρίνιο στηρίζεται στις καλύψεις των πλάγιων μπακ από τους αντίστοιχους πλάγιους μέσους. Στην Ίντερ βλέπαμε τους Ετό και Πάντεφ να δίνουν βοήθειες σε Μαϊκόν και Κίβου αντίστοιχα. Στη Ρεάλ αυτό έγινε κατά το ήμισυ. Από τη μία, ο καλύτερος ανασταλτικά επιθετικογενής παίκτης, ο Ντι Μαρία, αντεπεξήλθε πλήρως στο ρόλο του, από την άλλη, ο Μεσούτ Εζίλ δεν άφησε ικανοποιημένο τον Μουρίνιο, καθώς δεν μπόρεσε να δώσει σημαντικές βοήθειες στον Σέρχιο Ράμος. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που δεν προτιμήθηκε στο δεύτερο ημιτελικό στο Καμπ Νου. Έτσι, μπορεί τα στόπερ της Μπαρτσελόνα να κρατήθηκαν πίσω, καθώς στην κορυφή της επίθεσης αγωνιζόταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο, οι πλάγιοι μπακ της όμως δεν είχαν πρόβλημα στο να προωθούνται και να δίνουν έξτρα βοήθειες στην επίθεση, ειδικότερα αυτός που αγωνιζόταν από την πλευρά που κάλυπτε ο Εζίλ.
Προκύπτει, λοιπόν, η ανάγκη για δύο προσθήκες. Η πρώτη έχει να κάνει με ένα χαφ που θα αγωνίζεται μπροστά από τους δύο αμυντικούς μέσους, θα πρεσάρει αδιαλείπτως και θα έχει κι οργανωτικές ικανότητες. Το πρώτο όνομα που μου έρχεται στο μυαλό, δεν είναι άλλο από τον Γουέσλι Σνέιντερ. Ο Ολλανδός ήταν ένας παίκτης κλειδί στην Ίντερ του Μουρίνιο προ διετίας, αγωνιζόμενος μπροστά από Καμπιάσο και Ζανέτι στο 4-2-3-1. Αναμφισβήτητα, μια πιθανή προσθήκη του θα έδινε στη Ρεάλ και κλεψίματα και περισσότερη κατοχή μπάλας, κάτι που δε διαθέτει όσο το συγκεκριμένο ρόλο τον επιτελεί ο Πέπε, γι' αυτό κι οδηγείται στα πολλά φάουλ. Αν υποθέσουμε ότι ο πολλά υποσχόμενος Νούρι Σαχίν καταφέρει να εκτελέσει σωστά το ρόλο που μέχρι τώρα εκτελεί ο Κεντίρα, τότε ο άξονας θα αποτελείται από τρεις παίκτες καλούς ανασταλτικά και συνάμα ικανούς στο να κρατήσουν μπάλα και να βγάλουν την ομάδα μπροστά, δύο στοιχεία που δεν έχουν παίκτες σαν τον Πέπε και τον Κεντίρα.
Εν συνεχεία, απ' όποια ομάδα κι αν πέρασε ο Μουρίνιο πάντα υπήρχε ένας πολύ δυνατός κυνηγός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ντρογκμπά και Ντιέγκο Μιλίτο σε Τσέλσυ κι Ίντερ αντίστοιχα. Μόνιμη πηγή κινδύνων κι οι δυο τους και παίκτες-φόβητρα για όποιον αμυντικό κληθεί να τους μαρκάρει. Τέτοιοι παίκτες δεν είναι ούτε ο Ιγκουαϊν, ούτε ο Μπενζεμά. Βέβαια, σε ορισμένα παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα ο Μουρίνιο έδωσε στον Ρονάλντο ρόλο σέντερ φορ. Θα ήταν όμως πολύ καλύτερο αν ερχόταν ο Ρονάλντο στο αριστερό άκρο της επίθεσης αντί του Εζίλ, όπου και θα κρατούσε πίσω τον Ντάνιελ Άλβες, έναν παίκτη που δίνει φοβερές λύσεις στην ανάπτυξη της Μπαρτσελόνα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την ύπαρξη ενός κλασικού σέντερ φορ που θα κρατάει πίσω τα αντίπαλα στόπερ, χωρίς να χρειάζεται να παίζει ο Ρονάλντο στην κορυφή και να μην αξιοποιείται έτσι ένα όπλο απέναντι στον περιορισμό του Ντάνιελ Άλβες. Οι Ντιντιέ Ντρογκμπά και Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς είναι επιθετικοί που ξέρουν να κάνουν όσο λίγοι αυτή τη δουλειά και με βάση δημοσιεύματα του αγγλικού και του ιταλικού τύπου αντίστοιχα, Τσέλσυ και Μίλαν δε θα έλεγαν όχι σε μια καλή προσφορά για την απόκτησή τους.
Εν κατακλείδι, ο Πορτογάλος τεχνικός έχει βρει τη φόρμουλα με την οποία θα περιορίσει την κατά πολλούς καλύτερη ομάδα που έχει περάσει ποτέ από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μένει να αποκτήσει και τα υλικά εκείνα, τα οποία θα του επιτρέψουν να εφαρμόσει πλήρως το πλάνο του και να επιτύχει στο μέγιστο βαθμό. Ας ελπίσουμε η Ρεάλ να γίνει ακόμα πιο ανταγωνιστική απέναντι στην Μπαρτσελόνα κι οι δύο μονομάχοι να μας προσφέρουν τη νέα αγωνιστική περίοδο ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου