Μόλις εκατό ημέρες πριν το εναρκτήριο λάκτισμα του Euro 2012 η εθνική ομάδα έδειξε πως ακόμα υπάρχουν πολλά κακώς κείμενα που πρέπει να διορθωθούν. Στο φιλικό με το Βέλγιο, ομάδα με πολύ καλούς παίκτες από τη μέση και μπροστά, σαν τον Φελαϊνί, τον Ντεφούρ, τον Αζάρ, τον Μιραλλάς, αλλά και με εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο που απαρτίζεται από τον Βερμάελεν και τον Κομπανί, η οποία στον όμιλο της εθνικής στο Euro θα ήταν φαβορί για την πρόκριση, η Ελλάδα ήταν νωθρή κι υποτονική, χωρίς ρυθμό στην επίθεση. Η ισοπαλία με 1-1 που απέσπασε βάσει της εικόνας του παιχνιδιού είναι ένα θετικό αποτέλεσμα, παράλληλα, όμως, μαρτυρά το μακρύ δρόμο που πρέπει να διανύσει ο Φερνάντο Σάντος για να κάνει την ομάδα αξιόμαχη από τη μέση και μπροστά.
Και στέκομαι στην επίθεση γιατί στις υπόλοιπες γραμμές η εθνική διαθέτει ποδοσφαιριστές ποιοτικούς κι έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία. Ο Αβραάμ με τον Παπασταθόπουλο συνθέτουν ένα δίδυμο που σε αθλητική ικανότητα τουλάχιστον διαδέχεται επάξια το αντίστοιχο του Euro 2004, εκείνο του Δέλλα με τον Καψή. Οι Τοροσίδης και Χολέβας στα δεξιά και στ' αριστερά αντίστοιχα τρέχουν ενενήντα λεπτά από το ένα σημαιάκι στο άλλο, ο Μανιάτης δίνει λύση σε μια νευραλγική θέση για την εθνική, αυτή του αμυντικού χαφ, "τρώγοντας σίδερα" στο κέντρο κι ο Κατσουράνης προσδίδει στο κέντρο την ηρεμία και τη σίγουρη μεταβίβαση.
Από κει και πέρα, η τριάδα πίσω από τον επιθετικό, αλλά κι ο βασικός κεντρικός επιθετικός, είναι θέματα που πρέπει να προβληματίζουν τον Φερνάντο Σάντος. Η τριπλέτα Σαμαράς-Φωτάκης-Σαλπιγγίδης και ο Γκέκας στην κορυφή κρατάνε πολύ χαμηλά τον πήχη από τη μέση και μπροστά. Ο Σαμαράς παίζει ελλείψει δεύτερου στο αριστερό άκρο. Εξτρέμ ύψους 1.93 σπάνια συναντώνται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, πόσω μάλλον όταν αυτά τα εξτρέμ δε διαθέτουν κάποια σπουδαία ταχύτητα. Βέβαια, όταν οι εναλλακτικές είναι ο Χριστοδουλόπουλος, που τώρα επέστρεψε από μακροχρόνιο τραυματισμό, και ο Φετφατζίδης, που έχει αποδείξει πολλάκις ότι είναι λίγος για υψηλό επίπεδο, αναγκαστικά θα πορευτείς με τον Σαμαρά. Εκτός αν ο Λάζαρος ανεβάσει στροφές απότομα στις τελευταίες εννιά αγωνιστικές, ώστε να είναι σε θέση να κλονίσει τη θέση του 26χρονου επιθετικού της Σέλτικ.
Ο Σαμαράς, ωστόσο, είναι το έλασσον. Για μένα, οδυνηρές συνέπειες θα έχει η συνύπαρξη Γκέκα και Σαλπιγγίδη στην ενδεκάδα. Δύο παικτών με μη ανεπτυγμένη τεχνική και μηδέν ντρίπλα. Και έστω ότι ο δεύτερος βοηθάει πολύ στο αμυντικό ποδόσφαιρο του Φερνάντο Σάντος, γιατί πιέζει, μαρκάρει και δίνει πολλές βοήθεις στον Τοροσίδη. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, όμως, που ο Μήτρογλου κι ο Αθανασιάδης τα πάνε εξαιρετικά με τις ομάδες τους και παράλληλα υπάρχει ένας Απόστολος Βέλλιος που αγωνίζεται έστω κι ως αλλαγή στην Έβερτον, ποιος ο λόγος του να παίζει βασικός ο Γκέκας και στον πάγκο να κάθεται ο Λυμπερόπουλος; Έχει καμιά σχέση σαν επιθετικός με τον Μήτρογλου φερειπείν, που και είναι "θάνατος" μες στην αντίπαλη περιοχή και παράλληλα δεν είναι αόρατος σε όλο το παιχνίδι;
Το ζητούμενο είναι, λοιπόν, να βρει ο Σάντος την κατάλληλη φόρμουλα, ώστε να είναι πιο δυνατός από τη μέση και μπροστά. Σίγουρα αν πορευτεί με βασικό τον Γκέκα, δε θα το καταφέρει. Έπειτα, θα πρέπει, δεδομένου ότι ο Νίνης κι ο Χριστοδουλόπουλος θα παρουσιαστούν ετοιμοπόλεμοι στο γήπεδο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, ο Σάντος να σκεφτεί έναν εκ των δύο για τη θέση πίσω από τον επιθετικό. Η συνύπαρξη στη front line ενός εκ των Χριστοδουλόπουλου και Νίνη πίσω από τον Μήτρογλου, θα δώσει πιο ορθολογικό πλάνο στην ομάδα και θα την βοηθήσει στο να κυκλοφορήσει καλύτερα την μπάλα. Κάτι που δε θα συμβεί αν επιλέξει ο Πορτογάλος τεχνικός τον Φωτάκη ή τον Καραγκούνη πίσω από τον Γκέκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου